Ο πρόεδρος του ΕΠΠ Α.Ε. καθγ. Π. Γρουμπός παρουσιάζει το βιβλίο  «Η τέχνη της ειρήνης στον εργασιακό χώρο»

 

  Στην παρουσίαση του βιβλίου της Βαρβάρας Χ. Ασημακοπούλου συμβούλου ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού, μετείχε ο πρόεδρος του ΕΠΠ καθηγ. Πέτρος Γρουμπός. «Η τέχνη της ειρήνης στον εργασιακό χώρο», ήταν ο τίτλος αυτής της καινοτόμου έκδοσης που  η παρουσίαση της σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Αχαΐας, όπου πραγματοποιήθηκε στις 16/5/08.Η επιτυχία της βιβλιοπαρουσίασης πέραν της προσέλευσης που γέμισε  ασφυκτικά την αίθουσα  το κοινό μετέφερε τον  ενθουσιασμό  του με θερμά  σχόλια για τις  εξαιρετικές εισηγήσεις του  πάνελ των ομιλητών .

 

 

 

Η  εκδήλωση  ξεκίνησε   με   χαιρετισμούς  από τους : Φ. Κουνινιώτη, αντιπρόεδρο ΣΕΒ Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδος,Γ. Χρυσανθακοπούλου, αντινομάρχη, Ε. Φλωράτο  πρόεδρο της Αχαϊκής Συνεταιριστικής Τράπεζας και τ. Δήμαρχος Πατρέων, Ε. Καρκούλια Πρόεδρο του Οικονομικού Επιμελητηρίου και Ι. Ζηρίνη εκδότης του εκδοτικού οίκου «ΚΡΙΤΙΚΗ» από όπου εξεδόθη το βιβλίο..

 

Το βιβλίο παρουσίασαν οι: κ. Πέτρος Γρουμπός, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΑΕ, Άγγελος Μανιατόπουλος, Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος της ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΙΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ,  και ο Ιωάννης Μοναχός, Διευθυντής του εργοστασίου της Α.Ε. ΤΣΙΜΕΝΤΩΝ ΤΙΤΑΝ στο Δρέπανο Αχαΐας.

Τη συζήτηση συντόνισε ο κ. Παναγιώτης Γιαλένιος, εκδότης της εφημερίδας ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ.

 

                   Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΕΠΠ Α.Ε.

 

Είναι αλήθεια πως με μεγάλη χαρά βρίσκομαι σήμερα εδώ, γιατί μου δίνεται  η ευκαιρία να μοιραστώ  μαζί σας τις σκέψεις μου για  ένα βιβλίο. Είναι  κοινότοπο να πω πως τα βιβλία αποτελούν ένα  κατ’ εξοχήν νοητικό και συναισθηματικό  ερέθισμα.  Όπως είναι κοινότοπο να πω, πως η αρτιότερη  και γλαφυρότερη βιβλιοπαρουσίαση παρασάγγες  απέχει από την μέθεξη, που δημιουργείται ανάμεσα στο λόγο του συγγραφέα και τον νου και το συναίσθημα του αναγνώστη. Ακόμη και ένα κακό βιβλίο αποτελεί  ερέθισμα  σκέψης.  Αυτό  νομίζω πως είναι   το  μεγάλο ζητούμενο της εποχής μας. Γιατί η εποχή της εικονοποϊίας  που ζούμε,  εξαφανίζει τη  θαυματουργική διαδικασία  δημιουργίας  εικόνων από τον αναγνώστη,   ενώ η  ξύλινη γλώσσα και η λεξιπενία απογυμνώνει το λόγο από  τον νοηματικό πλούτο.

Απόψε όμως  είμαστε  εδώ για να μιλήσουμε για ένα πολύ καλό βιβλίο. Το βιβλίο της κυρίας  Βαρβάρας Ασημακοπούλου είναι ένα ξεχωριστό, ένα πολύτιμο βιβλίο,   που αφορά  όλους μας  γιατί εστιάζει σε ένα ζωτικό πεδίο. Στον  χώρο  που εξασφαλίζουμε τα προς το ζειν. Τον εργασιακό χώρο. 

 Ομολογώ  πως αρχικά με εντυπωσίασε  ο τίτλος του :

 « Η τέχνη της ειρήνης στον εργασιακό χώρο. Για υψηλές επιδόσεις και αρμονική συνεργασία.» Τέχνη – Ειρήνη, δυο έννοιες καθοριστικές  για την διατήρηση της  ζωής και  βεβαίως την ποιότητα της ζωής.

 Αν αναλογιστούμε πως το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση  με το κοινωνικό, πολιτισμικό και  ιστορικό  πλαίσιο, ονομάζεται τέχνη, και πως ο σκοπός της τέχνης  κατά Αριστοτέλη, δεν η αναπαράσταση της εξωτερικής εμφάνισης των πραγμάτων, αλλά η εσωτερική τους σημασία  τότε,  η  Τέχνη της Ειρήνης   απαιτεί καλλιέργεια και ταλέντο. Γιατί κατά Αυγουστίνο η "αληθινή" ειρήνη δεν είναι απλώς η ανυπαρξία  εχθροπραξιών, αλλά η "ηρεμία μέσα στην τάξη". Η διάκριση αυτή αποδίδεται σήμερα από τους όρους ειρηνική συνύπαρξη και ειρηνική συνεργασία που υποδηλώνει δραστικές προσπάθειες για την επίτευξη κοινών σκοπών και τη δίκαιη διευθέτηση των διαφορών. Και  είναι  προφανές ότι ο άνθρωπος στην ειρήνη αισθάνεται ασφαλής. Κατανοεί πως η ζωή, του ανήκει. Ζει πλαισιωμένος από νόμους και αρχές που  τον προστατεύουν. Σκέφτεται και δρα δημιουργικά. Βιώνει μια καθημερινότητα που παρά τις δυσκολίες της, του υπενθυμίζει τις αξίες της ζωής. Διοχετεύει την ενεργητικότητά του σε έργα μεγάλα και θαυμαστά.

Σκέφτηκα λοιπόν πως αν ένα βιβλίο όπως ο  ευρηματικός τίτλος του  δηλώνει, μυεί  τον αναγνώστη στην δημιουργία εσωτερικών κανόνων τάξης και αρμονίας που τον οδηγούν στην αρμονική συνεργασία  και ως εκ τούτου στην πρόοδο, τότε είναι ένα σημαντικό απόκτημα.

Έτσι ασχολήθηκα με το συγκεκριμένο βιβλίο και  με ενθουσίασε. Γιατί  είναι γραμμένο απλά. Είναι μεστό. Αναλύει και καθοδηγεί εργοδότες και εργαζομένους.  Γιατί δίνει   στοιχεία και οδηγίες για το εργασιακό καθεστώς, όπως αυτό διαμορφώνεται  από το  νέο οικονομικό  status και τέλος, περιγράφει εκπληκτικά  πως επιτυγχάνεται  αρμονική συνεργασία και γιατί αυτή είναι ταυτόσημη με την ανέλιξη του εργαζομένου και την εξέλιξη της  όποιας υπηρεσίας, εταιρίας, επιχείρησης. Γιατί  στοχεύει στο να πείσει πως εργαζόμενοι και εργοδότες  παρότι είναι  διαφορετικές  οντότητες  πρέπει και  μπορούν  να εργάζονται αρμονικά πάνω σε έναν κοινό στόχο, την ανάπτυξη του Οργανισμού ή της Επιχείρησης  ώστε  να επιτύχουν  οφέλη. Γιατί επισημαίνει πως οι καλές συνθήκες εργασίας εξασφαλίζονται με την αρμονική συνεργασία και την ασφάλεια με αποτέλεσμα να εξαλείφονται οι αναχαιτιστικοί παράγοντες, κάθε μορφής πίεσης και άγχους, ενώ   δίνει οδηγίες, πως αυτό θα επιτευχθεί. Γιατί  είναι ένας εξαιρετικός οδηγός για τους νέους εργαζόμενους και  τέλος, γιατί επισημαίνει, πως η επιτυχία στον εργασιακό χώρο χρειάζεται έμπνευση και όραμα.

Επιτρέψετέ μου να δώσω ένα στίγμα για  τη  γραφή  της συγγραφέως και   το πνεύμα του βιβλίου με το να διαβάσω ένα απόσπασμα  από τον πρόλογο της,  που απευθύνεται στους εργοδότες …..

Με τίτλο: «Επτά πολιτικές ειρήνης» η συγγραφέας  εισάγει τον αναγνώστη στις θεματικές του βιβλίου της επιλέγοντας για προίμιο την φράση του Γάλλου γλύπτη August Rodin: « Αν όλοι οι άνθρωποι είχαν την ψυχή ενός  καλλιτέχνη, αν δηλαδή η εργασία τους, τους έδινε την απαραίτητη έμπνευση, τότε ο κόσμος θα ήταν καλύτερος»Στη συνέχεια αναπτύσσει με σαφήνεια πως μπορεί «παραχθεί» και να διοχετευθεί  έμπνευση στους εργαζόμενους ή να χαθεί και από τους  φυσικά προικισμένους με λάθος χειρισμούς μιας κακής διοίκησης.

 Είναι γνωστό πως σήμερα η ανάπτυξη της χώρας είναι το μεγάλο στοίχημα όλων. Oι μεταβολές και οι ανατροπές σε παγκόσμια κλίμακα που χαρακτηρίζουν τις διαδικασίες  γνώσης, επιστήμης, καινοτομίας, επιχειρηματικότητας διατρέχουν όλα τα πεδία των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και διαμορφώνουν μια νέα οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική πραγματικότητα. Ακόμη η παγκοσμιοποίηση σε συνδυασμό με τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις έχουν δημιουργήσει ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο που απαιτούνται άλλοι κανόνες και βεβαίως αλλαγές στο εργασιακό κατεστημένο και στις εργασιακές σχέσεις. Αυτό  το πεδίο προσεγγίζει  με  ιδιαίτερη προσοχή η συγγραφέας  και καταθέτει μια δέσμη μέτρων. Ας διαβάσουμε ένα ενδεικτικό  απόσπασμα……….

Δεν θα ήθελα να σας κουράσω περαιτέρω,  απλά πολύ συνοπτικά επιτρέψετε μου να κάνω μια περιεκτική περιγραφή του  τι θα βρείτε  στην  «Τέχνη της Ειρήνης στον εργασιακό χώρο»

Στο 1^ο μέρος ο αναγνώστης θα βρει μια ουσιώδη παρουσίαση των βασικότερων πολιτικών και διαδικασιών που δεν πρέπει να λείπουν από καμιά επιχείρηση. Στο 2^ο μέρος επιχειρείται μια εκτενής παράθεση των νόμων της εργατικής νομοθεσίας  όπου ο εργαζόμενος θα βρει απαντήσεις και  χρήσιμες  πληροφορίες σε κάθε σχετικό ερώτημα του. Τέλος στο 3^ο μέρος  του, το βιβλίο παρέχει χρήσιμα εργαλεία και υποδείγματα τόσο για τις εσωτερικές διαδικασίες της επιχείρησης, όπως η προτεινόμενη φόρμα αξιολόγησης /απόδοσης,  όσο και για την επαφή του εργαζομένου με το εκτός εργασίας περιβάλλον.

 

Κατά τη γνώμη μου  το βιβλίο της κας Ασημακοπούλου  είναι ένας εξαιρετικός πιλότος  που μας βοηθά να νοιώθουμε ασφαλείς γιατί γνωρίζουμε, και στη συνέχεια μας δίνει τους κωδικούς  που  μυούν στην τέχνη της ειρήνης δηλ της αρμονικής συνύπαρξης με τον εαυτό μας και κατ΄ επέκταση με τους άλλους γιατί αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στην πρόοδο.

Εδώ πρέπει να συγχαρώ την συγγραφέα όχι μόνο  γιατί κατάφερε να μεταγγίσει τη γνώση και την εμπειρία της αλλά κυρίως γιατί είχε την ευαισθησία να αφουγκρασθεί τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου και να προτείνει πρακτικές λύσεις.